2. påskedag på Liafjell

I dag var eg skikkeleg utpest etter gudstenesta! Då hadde eg først stått opp tidleg om morgonen for å henga opp spørsmål ved postane i o-løypa på Liafjellet, gått ned igjen, og så klatra opp til Storevarden med tubaen på ryggen.

Godt over hundre menneske hadde samla seg ved Storevarden i dag for å feira påske. 2. påskedag har Os kyrkjelyd tradisjon med friluftsgudsteneste, og dei siste åra har denne vore på Liafjellet.

Her ser me i tillegg til presten på Tuba: Aina Herheim på trombone, som var kapellmester, og konfirmantane Sunniva og Mariell som spelte saksofon (med Silje Marie som notestativ...)

Nytt av året var at me laga til ei o-løype i terrenget. Geir Rognsvåg, som underviste KRIK eXploregruppa om orientering i haust, la ut postar. På kvar post var det spørsmål frå preika, som handla om dei to Emmausvandrarane.
Dessverre var det ikkje meir enn knappe tjue stykke som våga seg ut i o-løypa. Uansett er eg veldig fornøyd med arrangementet. Takk til konfirmantane Mathias og Sondre for bra innsats med å samla inn postane!

Her er forresten RadiOs sin artikkel frå gudstenesta.

Ei gåve til Jesus er aldri bortkasta

Det vart ei fin gudsteneste i ei nokså full Os kyrkje i dag på Palmesøndag. Heldigvis var det mange born som kom i dag, så eg fekk delt ut alle "palmegreinene" til borna. Mellom tekstlesingane laga me til ein liten prosesjon for dei minste borna medan me song "Hosianna, syng for Jesus".

Preika til dei vaksne sleit eg litt med. Det er ikkje alltid ein får tydeleg klarhet i korleis ein skal spissa bodskapen. Her finn eg at twitter kan vera til hjelp. Preika er ikkje ferdig utforma før eg kan spissa bodskapen i ei twitter-melding. Denne gongen vart det slik: "Ei gåve til Jesus er aldri bortkasta".

Preiketeksten på Palmesøndag var frå Johannes 12,1-13.

Her er utdrag frå preika eg haldt i Os kyrkje i dag:

Glede og alvor
Palmesøndagen har ein dobbelthet over seg. Både glede og alvor.
Alvoret handlar om det som me veit skjedde med Jesus berre nokre dagar seinare. Det blir spesielt symbolsk i det Jesus seier om salven som Maria tømer over han. Nardussalve var den dyraste og flottaste salven dei hadde på den tida, ein veldig velluktande salve som dei brukte til forskjellige ting, for eksempel parfyme.

Ei bortkasta gåve?
Eg trur ikkje så mange er klar over kor dyr og kostbar denne salven var. Men det var ein utruleg overdådig og nærmast sløsande ting Maria gjorde. Det forstår me på måten disiplane reagerte på. ”Kvifor vart ikkje denne salven seld for tre hundre denarar og pengane gjevne til dei fattige?” seier Judas. Han syntes dette var bortkasta. ”Tre hundre denarar” – det høyrest ikkje så mykje ut, men når du tenkjer på at ein denar var ei dagsløn, så kan me jo tenkja oss kor mykje det ville ha vore omrekna til norske kroner i dag. Viss ei dagsløn er 1000 kroner, så blir 300 denarar 300 000 kroner. Det er litt meir enn eg ville betalt for ein salve på apoteket.

Samtidig var det ei mørk og trist side ved denne salven. ”Ho har gøymt salven til gravferdsdagen min” sa Jesus. Når nokon var død, pleidde dei å smørja dei inn med velluktande salve før dei la dei i grava. No blei Jesus balsamert med salve før han døydde. Det blei eit varsel om det som skulle skje nokre dagar seinare i Jerusalem. Slik var det både glede og alvor over Palmesøndag den gongen.

På same måten er det i dag. Her hos oss.
De som er her for å døypa borna i dag, eg reknar med at det er glede som pregar denne dagen mest. Håpar det iallfall. De er jo her fordi de feirar borna. Og når me får born, har me verkeleg grunn til å feira. Feira at me har fått dei som ei gåve frå Gud. Det gir oss grunn til å ha ein gledeleg fest.
Samtidig ligg det eit alvor over oss. Borna har eit heilt liv framfor seg. Kva vil dei oppleva gjennom livet sitt? Som me syng i den kjende gamle songen av Åge Alexandersen: ”Mykje lys og mykje varme” – og samtidig veit me at det vil bli ”mange tåra, tunge stunder”.

Dåpen er meir enn ein fest for at me har fått eit barn. Djupast sett er dåpen ei innviing til Jesus, som hans disippel. Og når me lar borna våre bli døypte, så gir me dei til han. Det mest dyrebare me har, det er jo våre eigne liv, og livet til borna våre. Det er noko me kan gle oss over, men det inneber også eit alvor. Å vera ein disippel, inneber å gi seg sjølv til Gud. Det er ikkje alltid like lett. Men bortkasta er det aldri

Kva gir me til Jesus?
Me kan alle stilla oss det spørsmålet: Kva gir me til Jesus? Maria gav det dyraste ho hadde. Salve som var verd ei årsløn. Kunne det ikkje ha blitt brukt til noko betre, spurde Judas. Til dei fattige? Ja. Men ho valde å gi det til Jesus, og han velsigna henne for det valet.

Når me har gitt oss sjølv til Jesus som hans disippel, då er det naturleg at me lar det få konkrete utrykk i at me gir av vår tid, våre evner og våre pengar.

I dag skal me få gi ei gåve til misjonen, til misjonsprosjekta våre i Estland og England. Det er nok nokre som meiner ei gåve til misjon er unødvendig. Dei skal jo “berre” fortelja om Jesus. Kvifor ikkje heller gi til dei fattige? Det blir som når Maria berre tømte salven ut over føtene til Jesus, i staden for å selja det og gi pengane til dei fattige. Men det er slik at når eit menneske får høyra om Jesus av misjonærane, og blir kjent med Jesus på den måten, og blir ein ekte disippel, fører det også i neste omgang til at dei begynnar å bry seg med dei fattige. Fordi Jesu kjærleik driv oss.
Og Judas var jo eigentleg ikkje interessert i dei fattige. Han brukte det berre som ei unnskyldning, for han tok av kassen, står det i teksten vår.

Aldri bortkasta
Det å gi til Gud og gi til misjon er ikkje bortkasta. Det er som lukta av den dyre salven til Maria, som breier seg ut i heile rommet og i heile verda. Slik at alle skal vita om Jesus, han som ikkje berre døydde og vart gravlagd, men som også stod opp igjen. Og det gir oss verkeleg grunn til å feira påske og ropa Hosianna for kongen vår.

"Kva har dette med kristendom å gjera?"

Prestekvardagen er allsidig. Det er ikkje meg imot å bruka nokre timar ein laurdags formiddag på skytebanen for å trena leirdueskyting med konfirmantane.
"Men kva har dette med kristendom å gjera?" Det var ein av konfirmantane som spurde. Mitt umiddelbare svar var at det greske ordet for "synd" tyder å "bomma på målet". Men i gruppesamlinga tirsdag kveld tok me opp spørsmålet igjen.

Då snakka me om kva samanheng det kan vera mellom jakt og trua vår. Me var innom tema som forvaltaransvar og bærekraftig viltforvalting, og snakka også om ulike synspunkt på det å eta kjøt eller ikkje. Me såg mellom anna på bibeltekstar frå 1. Mosebok om kva oppdrag Gud gav til Adam og Eva, og me såg på kva dei fekk lov til å eta: nemlig frukt og grønsaker. Men me var også innom teksten om Noah, som fekk lov av Gud til å eta kjøt av dyr. Me såg også på andre argument for og imot det å eta kjøt.

For fleire bilde frå leirdueskytinga, klikk her.

Byfuglien vil vidare - ut på viddene

Vårt Land melder at den nye leiande biskopen vår, Helga Haugland Byfuglien er utålmodig. Som leiar av samlivsutvalet meiner ho at det er på tide at kyrkja vår får ein liturgi for velsigning av homofile. Det er slike ting som gjer at eg får mindre lyst til å halda fram som prest. Og så lurer dei på kvifor kyrkja vår har vanskar med å rekruttera nye prestar.

Eg høyrer til dei som synest det var flott at biskopane våre no endeleg klarte å samla seg om ein kandidat til leiande biskop. Endeleg kan kyrkja ta innersvingen på staten. Jada... Eg er sikker på at Byfuglien blir ein dyktig leiar for bispekollegiet. Ingen tvil om det. Men frå min ståstad blir det ei blanda velsigning. At kyrkja løyser på banda til staten, gler eg meg over. Men at me tar med oss ein verdsleggjort teologi på vegen, gjer meg berre oppgitt.

Eg ønskjer meg ei kyrkje som eg kan tru på. Ei kyrkje eg kan identifisera meg med. Det finn eg i lokalkyrkjelyden her i Os, og i stor grad i Bjørgvin bispedøme. Men eg registrerer at kyrkja som heilskap går i ei retning eg ikkje ønskjer.

Hæren i Egypt angriper kloster

Skremande video av korleis den egyptiske hæren går til angrep mot eit koptisk ortodoks kloster.

Gamling på leir: KRIK Challenge

Eg følte meg skikkeleg gammal sist helg. Eg var på Voss på leir med 160 tenåringar og om lag halvparten så mange leiarar, ikkje så mange år eldre enn deltakarane. Challenge er KRIK Hordaland sitt årlege vinterarrangement, der ein overnattar og har samlingar på Voss ungdomskule og brukar dagane i alpintbakkane eller i idrettshallen. KFUK-KFUM sitt lokale, Vonheim, vart også brukt som base og matstasjon.


All ære til KRIK Hordaland for eit veldig godt arrangement. Dei er godt organiserte, har mange og ivrige leiarar og har eit tydeleg og godt budskap til tenåringane. Eg håpar at me kan reisa med ein gjeng neste år også. I år var det 19 deltarar frå Os, og dei aller fleste av dei var konfirmantar. I tillegg var me fire leiarar med Os-gjengen.

Eg synest ikkje det gjer noko å føla seg litt gammal i møte med kule ungdommar. Det er heilt greit. Eg likar dei gamle Åsnes-skia mine med kandaharbindingar, som eg kjøpte då eg gjekk på gymnaset, ein gong i forrige århundre. Den gongen var dei forresten kule, dei og. Glasfiber til og med. Kvart år blir eg frista til å kjøpa nye, men eg får meg liksom ikkje til å pensjonera dei. Nye ski vil sikkert få meg fortare fram i den preparerte løypa, men eg klarar meg jo godt – til mitt bruk. Det einaste måtte vera at det hadde vore godt med nye skisko – beksaumsko sa me før – for dei eg har er litt for kalde for meg. I tjuetre kuldegrader heldt eg på å frysa tærne av meg mens eg stod i ro i køen til Hangursbanen.


På sovesalen innsåg eg også at eg høyrer til ein utdøyande generasjon. Eg syntest eg hadde utstyrt meg godt og komfortabelt. Eg hadde slått til med luftmadrass denne gongen. Men då eg såg kva ungdommane kom med, forstod eg at eg var heilt ute. No skal det vera elektriske pumper. Og madrassene er ein halv meter tjukke. Og så kjem eg med mi, som er ein halv meter brei. Ungdommen no til dags, altså – pingler! Men no har eg lært. Neste år kjem eg vel med innebygd pumpe eg og. Me må jo vera ungdommelege…

Her er forresten ein film som dei laga på KRIK Challenge i fjor:

Egypt utan Mubarak

Det er lett å sympatisera med egyptarane som vil ha slutt på president Hosni Mubarak sitt lange regime. Men vegen fram til det samfunnet dei ønskjer seg, er lang.
For det første er det usikkert kven som kan ta over når Mubarak går av, anten det blir i desse dagar eller etter presidentvalet i september. Det er mykje lettare for opposisjonen å bli enige om å fjerna den sitjande presidenten, enn å finna ein kandidat som kan samla støtte hos eit fleirtal.
For det andre vil det vera ei svært vanskeleg oppgåve for den nye presidenten å innfri dei høge forventningane folk har om billigare mat og meir arbeid. Med store mengder fattige og høg arbeidsløyse, vil det ta tid å byggja opp ein sunn og stabil økonomi.
For det tredje er samfunnet gjennomsyra av korrupsjon. Ingen regjering kan byggja eit godt samfunn utan at folket sjølv tar avstand frå korrupsjon og løgn. Dette gjeld alt frå dei minste daglegdagse situasjonane og opp til høgaste nivå i samfunnet. Eit nytt leiarskap vil trenga eit mirakel.

”Mubarak” tyder ”velsigna”
Om Egypt har vore velsigna av Mubarak i desse åra, er meiningane delte. Den koptiske patriarken, pave Shenouda III, har gått ut med støtte til presidenten fordi han fryktar at dei kristne vil få det verre under eit nytt regime. Det kan henda dei får det verre, men var det så vist av patriarken å gå ut med så eintydig støtte til Mubarak? Vil ikkje dette berre føra til at dei kristne kan bli syndebukkar etter eit regimeskifte?