Eit vanskeleg samliv

Samlivsetiske spørsmål er noko av det som er vanskelegast for kyrkja å forhalda seg til. Det gjeld ikkje berre den saka som er brennheit akkurat no, spørsmålet om ja eller nei til likekjønna ekteskap.  I alle år har også skilsmisse og gjengifte vore debattert, og i dei seinare tiåra har sambuarskap blitt ein heilt vanleg praksis sjølv om det har vore og framleis er omdiskutert i kyrkja.   Det kan vera vanskeleg å samarbeida i kyrkja når ulike syn står steilt mot kvarandre.  Samlivet blir vanskeleg i dobbel forstand.

Eg skal ikkje her og no gå inn i den konkrete diskusjonen om sambuarskap, skilsmisse og gjengifte eller om samkjønna ekteskap, men berre reflektera rundt dette at det vil vera vanskeleg i lengda å halda fast på at det er to likeverdige syn som gjeld i kyrkja.

Det er himmelvid forskjell frå den gongen på åttitalet då sambuande foreldre ikkje fekk komma opp til døypefonten når barnet deira vart døypt, og til no når me diskuterer likekjønna ekteskap .  Ikkje at eg vil tilbake til den praksisen me hadde på åttitalet.  Det var ein dårleg måte å ønskja unge foreldre velkomne i kyrkja, å la dei stå til spott og spe nede på kyrkjegolvet, medan fadrane bar barnet til dåpen.  I dag er det ikkje sambuarskap som er det store etiske spørsmålet, men likekjønna ekteskap.  Det spørsmålet har så stor sprengkraft i seg at det splittar kyrkja i to. I utlandet har det ført til at store kyrkjesamfunn har brote samarbeidet med kvarandre.  I USA var det mange kyrkjelydar og einskildpersonar som melde seg ut av det største lutherske trussamfunnet, ELCA, då den kyrkja opna for homofilt samliv i 2011.  ELCA misser stadig medlemer, medan dei konservative alternativa veks.  Berre på tre år miste ELCA 600.000 medlemer.  Den same trenden gjeld for andre store, liberale kyrkjer, ifølge denne artikkelen  .

Det store spørsmålet er om medlemene i Den norske kyrkja vil halda fram i eit vanskeleg samliv, eller om mange vil seia at tida er inne for skilsmisse.  Då kyrkjemøtet i 2014 ikkje hadde fleirtal for å innføra liturgi for samkjønna vigsel, var det mange liberale som melde seg ut i protest, medan ein god del konservative valde å bli verande.  Dersom kyrkjemøtet i 2016 eller -17 opnar fullt ut for samkjønna vigsel, kan resultatet bli motsett.  Det kan då bli dråpen som får begeret til å flyta over for endå fleire av dei mest aktive kyrkjefolka som ønskjer å ta på alvor det Bibelen seier om eit kristent samliv. Eg trur nok likevel ikkje at det vil bli noko masseflukt ut av Den norske kyrkja, uansett utfall i valet.  Folkekyrkja her til lands har ein heilt annan sosial struktur enn dei store kyrkjesamfunna i USA.  Dessutan er det ikkje mogleg for heile lokalkyrkjelydar å melda seg ut av Den norske kyrkja og  inn i noko anna.  Indremisjonsforbundet og Misjonssambandet har eit utprega spiritualistisk kyrkjesyn – dvs at det formelle kyrkjemedlemsskapet ikkje er så viktig som det åndelege bandet som knyter dei truande saman på tvers av alle ytre organisasjonar.  Derfor har desse organisasjonane heller ikkje blitt eigne trussamfunn, men berre oppretta formelle medlemsregister for dei som ikkje ønskjer å vera medlem av Den norske kyrkja. Det er også mange andre grunnar til at kyrkjemedlemer vel å bli ståande i kyrkja, sjølv om ein kjenner seg meir og meir framand i sitt eige trussamfunn.   Så dersom det ikkje blir eit stort og relevant alternativ å melda seg inn i, trur eg at dei fleste aktive kyrkjefolk med konservativ innstilling vil bli verande i kyrkja – iallfall som  formelle medlemer.

Men korleis blir samarbeidet internt i kyrkja?  Og korleis blir tilhøvet mellom den offisielle kyrkjelyden og organisasjonane som samlast på bedehusa? Her i Giske opplever eg for tida at samarbeidsklimaet er godt, sjølv om me veit at det kan vera store teologisk sprik på mange område. Eg håpar at me også i framtida kan samarbeida godt med kvarandre her på lokalplanet.  Det er her kyrkja lever.  Det er her me byggjer fellesskap og hjelper kvarandre fram gjennom livet i trua på Frelsaren vår, Jesus Kristus.

Dersom kyrkja skulle velja å innføra ein liturgi for likekjønna ekteskap, så vil det truleg bli slik at prestar som ikkje ønskjer dette, vil få reservasjonsrett, slik ein har praktisert det i forhold til gjengifte. På lengre sikt trur eg likevel at prestar med eit konservativt syn i dette spørsmålet vil oppleva seg marginaliserte.  Eg treng ikkje vera profet for å seia at eg trur ein vil få spørsmål om desse sakene i jobbintervju.  Det vil kunna bli vanskeleg å få jobb ein del stader, på same måten som det i dag er vanskeleg for jobbsøkarar som er motstandarar av kvinnelege prestar.  I ein slik situasjon vil nok ein del av oss byrja å sjå oss om etter noko anna å gjera. Det vil også bli vanskeleg å rekruttera nye prestar frå slike sterke og levande ungdomsfellesskap som me ser mange stader, ikkje minst her ute på øyane.

I skrivande stund er det litt over to veker til me skal gå til valurnene og stemma, også i kyrkjevalet. Kvar må sjølvsagt stemma etter si overtyding.  Men det er såpass mange som skriv i massemedia til støtte for den alternative lista til bispedømerådet, at eg vil nytta høvet til å oppmoda lesarane mine til å gi si støtte til nominasjonskomiteen si liste. I år er det ikkje høve til å stryka kandidatar, men du kan gi ekstrastemmer til inntil tre personar på lista.    

I dette innlegget har eg ikkje diskutert sjølve saka – eller sakene – samlivsetikken i kyrkja.  Det er eit stort og omfattande saksområde.  Men på same måten som at samlivet mellom to menneske i ekteskap kan vera vanskeleg, står me no overfor store utfordringar til samlivet i kyrkja.  Eg håpar at me kan snakka saman med respekt også i framtida – og at me "for borna si skuld" kan halda saman så lenge det går.  

Samlivsproblem i kyrkja

No er det på’an igjen.  Samlivsutvalet til Den norske kyrkja legg fram si innstilling på måndag, og Vårt Land melder at eit knapt fleirtal i utvalet mellom anna går inn for homovigsel. Det kjem dessverre ikkje som noko bombe, men gjer meg likevel trist, for det splittar kyrkja. Ikkje berre her i landet, men også internasjonalt.  Endå verre er det at kyrkja på denne måten gir utydelege signal til menneske som strevar med identiteten sin. No kan det bli det nye rundar med endelause diskusjonar fram mot kyrkjemøtet i 2015.    

I dag har eg lese ein svært god artikkel som er skriven av Bjørn Helge Sandvei.  Han er tidlegare prestelærar på MF, og sjølv homofil.  Artikkelen ligg på nettsidene til organisasjonen Til Helhet, og kan anbefalast.

For min eigen del, har eg ikkje uttalt meg så ofte i denne saka.  Eg er ikkje så veldig stridbar av meg. Men denne saka har så store konsekvensar for så mange, at eg føler det blir gale å la vera å seia kva eg meiner.  Derfor legg eg ut nokre tankar eg delte i ei preike i fjor (eit lite utdrag frå preike i Os kyrkje jonsokdag 2012).  Preiketeksten var frå Matt 11,7-14, og her kommenterer eg spesielt vers 12:

  

“Frå Johannes døyparens dagar og til no trengjer himmelriket seg fram, og dei som trengjer på, riv det til seg.”

Jesus kom med himmelriket, og no trengjer det seg fram for å setja folk fri.

Men kva er eigentleg frigjering? 

Eg føler behov for å ta opp eit kontroversielt tema.  Eit tema som dessverre splittar kyrkja vår, og som eg ikkje snakkar om med lett hjarte, fordi det er så lett å såra andre.  Og det er det siste eg vil.

Dei siste dagane (juni 2012) har det vore ei underskriftskampanje på nettet for og imot ny liturgi for ekteskap av folk med same kjønn.    Personleg er eg teologisk konservativ, og meiner at ekteskapet mellom ein mann og ei kvinne er den samlivsforma som Gud velsignar, uansett korleis me menneske vel å ordna oss.

Noko av det som eg synest er trist, er at i mediabildet i dag, så verkar det på ein måte som at den  eine gruppa  er for dei homofile, og dei andre er imot dei.  Men eigentleg er det jo ikkje slik at dei liberale i kyrkja er for dei homofile, medan dei konservative er fiendar av dei.  I den offentlege debatten i dag, er det nesten slik at det å vera teologisk konservativ, er å bli satt i same bås som fotballpøblar og fascistar og militante islamistar, slike som utøver vald mot homofile, eller kjem med nedlatande språkbruk og utskjelling.  Fri og bevare meg vel for det. 

Spørsmålet dreiar seg om kva som er frigjering.   Begge gruppene i kyrkja vil dei homofile vel, men me er djupt ueinige om kor vegen går.  Ei gruppe meiner at vegen til frigjering er å seia ja til ein livsstil som har vore rekna som syndig.  Den andre gruppa meiner at frigjering er å finna ein veg ut av denne livsstilen, og at det er dette Jesus vil hjelpa med.   På same måten som på alle andre område i livet, der me finn at me gjer det me ikkje ønskjer å gjera. For me strevar med vårt, alle saman, kvar på sin måte.  Iallfall gjer eg det.   Ein dag skal me bli heilt fri, men inntil vidare opplever me kamp og smerte, tilbakeslag, tilgjeving og ny kraft. 

Ja, til og med sjølve skaparverket strevar og sukkar, men det og skal bli frigjort ein dag.  ”Heilt til denne dag sukkar og stønnar heile skapningen saman, som i fødselsrier”, skriv Paulus.  Men me veit at den som har fødselsrier, den skal ein dag bli forløyst.    

Himmelriket trengjer seg fram for å frigjera oss – på alle område av livet. 

Gjev keisaren det som høyrer keisaren til...

Preike 17. mai 2012 i Os kyrkje

Tekstar: 1 Krøn 29,10-14, 1 Tim 2,1-4 og Matt 22,17-22

17. mai og Kristi himmelfartsdag på same dag, det er sjeldan.  Rett nok skjedde det for 5 år sidan, men før det igjen var det gått 79 år, og no er det 79 år til neste gong, i år 2091.

Det er både ein samanheng og ein motsetnad mellom desse to dagane.   Begge dagane handlar om ein konge.   17. mai feirar me grunnlova, me gler oss over nasjonalstaten og fridomen, og me hyller kongen vår.  Kristi himmelfartsdag handlar om at Jesus er konge.  Han som for opp til himmelen og sette seg ved høgre handa åt Majesteten.

Så er det interessant at nettopp i år, om nokre få dagar, på mandag 21. mai, skal Stortinget vedta ei viktig endring i grunnlova vår, når kyrkja sitt forhold til staten skal endrast, og staten løyser opp sitt forhold til den evangelisk-lutherske konfesjonen.  Ein del kristne er bekymra over at Gud på denne måten skal forsvinna ut av lovverket vårt, men eg trur det kjem heilt an på kva me gjer ut av mulighetane i den nye lovteksten. 

«Så gjev då keisaren det som høyrer keisaren til, og Gud det som høyrer Gud til.»  Kjende ord av Jesus.  Brukt og misbrukt av mange opp gjennom tidene.  Eit ynda bibelvers for maktglade politikarar som helst vil ha ei tannlaus kyrkje til å kasta glans over festdagar.

Kva kan Jesus ha meint når han sa at dei skulle gi keisaren det som høyrer keisaren til?

No skal ikkje eg gi meg ut for å ha det klare svaret på det som teologane har strevd med gjennom skiftande tider.  Men nokre tankar må det vera lov til å gjera seg for ein einfaldig landsbyprest.

For det første så må me vel kunna seia at det var eit lurt svar på eit umulig spørsmål.  For motstandarane hans ville få noko å klaga han for. Men som vanleg snudde Jesus situasjonen heilt og tok brodden av kritikken.  Elles veit me no at Jesus innordna seg under dei styresmaktene som var, men at han heller ikkje var redd for å tala direkte til dei, slik han gjorde til Pilatus.  "Du hadde inga makt over meg om du ikkje hadde fått han ovanfrå".   

Paulus lærer oss vel noko av det same, at me som hovudregel skal lyda styresmaktene.  I dagens episteltekst blir me oppmoda om å "be for kongar og alle som er i leiande stillingar".  Så det skal me gjera i dag, slik som me pleier i gudstenesta.

Men det Jesus ikkje seier, er at det som har med pengar å gjera, ikkje har noko med Gud å gjera.  Mynten er prega med bildet av keisaren, så den kan han gjerne få.  Men kva er det som høyrer Gud til?

Gjev Gud det som høyrer Gud til

1) Me har høyrt ein bibeltekst frå GT som seier kva som høyrer Gud til.  Ei bøn av David.

          11 Deg, Herre, høyrer stordom til og makt,
          herlegdom, ære og majestet,
          alt som er i himmelen og på jorda.
          Ditt er riket, Herre,
          og du er opphøgd som overhovud over alt.
      12 Rikdom og ære kjem frå deg,
          og du rår over alle ting.
Det er altså Gud som er opphavet til all rikdom.  Dermed er det til sjuande og sist Gud som rår over myntane som keisaren har fått. Til og med det norske oljefondet.

2) Denarmynten var prega med bildet av keisaren. Men kvart menneske er prega med Guds bilde. Kva konsekvensar får det, viss me skal gje Gud det som høyrer Gud til? Betyr ikkje det at alt i livet angår Gud?  At me ikkje kan ha eit skarpt skilje mellom det åndelege og det timelege?

At religion og kultur får konsekvensar for verdiane i samfunnet, det er tydeleg. 

Det vekte naturleg nok oppsikt sist veke då me fekk høyra om levedyktige foster som er blitt lagt til side for å døy. I enkelte andre land veit me at det dessverre er nokså vanleg med selektiv abort basert på kjønn, eller at nyfødde jentebarn blir drept. I vårt eige land var det heller ikkje uvanleg i førkristen tid, at uønska born blei satt ut i skogen for å døy.  Men kor tidleg går eigentleg grensa for når det blir moralsk akseptabelt å drepa born?

Me treng å minna kvarandre om at livet er heilagt, fordi kvart menneske er prega med Guds bilde, både kvinne og mann, både født og ufødt liv.  Skal me gi Gud det som høyrer Gud til, gjeld det framfor alt livet. Og me treng å verna om menneskeverdet frå livet byrjar og til det endar.

3) Kva er det som høyrer Gud til?  Me kan snu litt på spørsmålet:  Kva er det som ikkje høyrer Gud til?  Når det er han som er opphavet til alle ting, han som er konge over alle kongar og han som har sett sitt bilde på oss.  Høyrer ikkje då heile menneskelivet Gud til?

Den lutherske toregimentslæra er ein god måte å skilja mellom ulike maktområde.  Staten har makt på eitt område og kyrkja på eitt område.  Men det handlar ikkje om at Gud berre høyrer til i privatlivet.  Derfor der det godt og naturleg at Gud framleis skal vera med i grunnlova. 

"Verdigrunnlaget forbliver vor kristne og humanistiske Arv".  Slik står det i forslaget til ny paragraf 2.

Me kan nok diskutera mykje kva det i praksis vil innebera.  Og meiningane vil vera mange og motstridande om uttrykket "kristen og humanistisk".   Men det som står fast, er at me har ein kristen arv å ta vare på.  Ein arv me har fått frå fedrene og mødrene vår.  Den arven ligg i botn som verdigrunnlaget for lovgjevinga vår.  Gud betyr framleis noko for lova.  

Byfuglien vil vidare - ut på viddene

Vårt Land melder at den nye leiande biskopen vår, Helga Haugland Byfuglien er utålmodig. Som leiar av samlivsutvalet meiner ho at det er på tide at kyrkja vår får ein liturgi for velsigning av homofile. Det er slike ting som gjer at eg får mindre lyst til å halda fram som prest. Og så lurer dei på kvifor kyrkja vår har vanskar med å rekruttera nye prestar.

Eg høyrer til dei som synest det var flott at biskopane våre no endeleg klarte å samla seg om ein kandidat til leiande biskop. Endeleg kan kyrkja ta innersvingen på staten. Jada... Eg er sikker på at Byfuglien blir ein dyktig leiar for bispekollegiet. Ingen tvil om det. Men frå min ståstad blir det ei blanda velsigning. At kyrkja løyser på banda til staten, gler eg meg over. Men at me tar med oss ein verdsleggjort teologi på vegen, gjer meg berre oppgitt.

Eg ønskjer meg ei kyrkje som eg kan tru på. Ei kyrkje eg kan identifisera meg med. Det finn eg i lokalkyrkjelyden her i Os, og i stor grad i Bjørgvin bispedøme. Men eg registrerer at kyrkja som heilskap går i ei retning eg ikkje ønskjer.

Adventskonspirasjon

Ein av mine kjepphestar er at advent ikkje er starten på julefeiringa. Det er starten på førebuinga til julefeiringa, og det er noko heilt anna. Tradisjonelt har advent vore ei fastetid, men no er det blitt ei festetid. Kjøtet skulle venta til julafta kl 6, og så skulle festen ta til. I Egypt held dei kristne enno på tradisjonen med å fasta i adventstida, og det var der eg fann kjepphesten min, som eg no tar fram igjen.

Tenk om me kunne ta jula tilbake frå Mammon! Det er slett ikkje umogleg.

Ein bloggar på Vårt Land sine debattsider har skrive eit innlegg med tittelen "Adventskonspirasjon". Han viser til den amerikanske nettsida adventconspiracy.org. Her er mange gode idear til korleis me kan gjera adventstida til det ho var meint å vera. Sjekk denne videoen:

Kjem Gud til København?

Toppleiarar frå heile verda samlar seg i København i desember. Kjem Gud?
I morgon skal eg preika over Salme 24 på familiegudsteneste i Os kyrkje, der speidarane deltar, mellom anna med å be for klimaet og for toppmøtet i Danmark. ”Lyft dykk, de eldgamle dører, så kongen, den herlege, kan dra inn!” les me i Salme 24. Der står det også at ”jorda og det som fyller henne, verda og dei som bur der, alt høyrer Herren til,” og at dei som skal møta kongen må ha ” skuldfrie hender og eit reint hjarta”. Kanskje har me for mykje olje på hendene til å møta han?

Aldri før har klimakrisa blitt sett så tydeleg på dagsorden i kyrkja vår som no. Alle bispane våre reiser til København, og tusen menneske dreg over Skagerrak i båt. I kyrkjene våre blir me oppfordra til å be og ringa med kyrkjeklokkene på søndag. Tolv slag, fordi me er i tolvte time. Det er viktig at han som er mektigare enn den mektigaste president, rikskanslar eller statsminister, også er til stades på møtet, elles blir aldri toppleiarane samde om ein rettferdig klima-avtale.

Det er flott at kyrkja tar klimakrisa på alvor. Måtte me også visa det same alvoret når det gjeld å møta Jesus, når han ein gong kjem tilbake til jorda vår som ”Kongen, den herlege”.

Me treng ei kreativ tru

Den siste veka har det kome fram kritikk i lokalavisa mot dei kristne ungdommane som brukar dei beste åra av sitt liv på å vitna om Jesus for ungdommar her i Os. Søndagens tekst om dei fire vennene som braut opp eit tak for å bæra ein lam mann til Jesus, fortel meg at me treng ei kreativ tru, sjølv om det provoserer enkelte menneske.
- Jesus sjølv provoserte ofte folk, både med det han gjorde og med det han sa. Det gjorde han denne dagen og. Kva var det som stod i teksten? ”Då Jesus såg trua deira, sa han til den lamme: ’Son, syndene dine er tilgjevne’” . Det var provoserande for ein del av dei som sat og høyrde på. Kven andre enn Gud sjølv kunne tilgje synd? Dette er jo blasfemi! Men Jesus gjorde det for å få fram eit poeng, at han faktisk hadde makt til å tilgi synd, fordi Jesus var eit bilde av den usynlege Gud. Og når du og eg ser på Jesus i tru, då kan han tilgi oss vår synd.
Kreative løysingar skapar ofte debatt, og irriterer ein del folk i dag og, akkurat som den gongen.

For 40 år sidan innførte Ten Sing-bevegelsen trommer og elektrisk gitar i kyrkja. Det irriterte ein del folk, men i dag er det ein sjølvsagt ting.

I dag går ungdommar ut på gata og kjem i kontakt med folk. Dei snakkar med ungdommar om Jesus, og når det er naturleg, hender det at dei spør om dei skal be for ein vond fot eller ein rygg eller andre ting som ungdommane er plaga av. Det irriterer ein del folk at dei går der ute, men eg trur Jesus vil rosa trua deira. Problemet no for tida er ikkje at det er så fullt i kyrkja at folk ikkje kan komma inn. Problemet i vår tid er heller at me stenger Jesus inne i kyrkja, og i eigne religiøse rom. Han er ikkje ein del av kvardagen til folk i Os. Derfor må me ta Jesus ut der folk er, anten det er i form av diakoni, evangelisering, trusopplæring, eller andre ting. Me treng ei kreativ tru, ei tru som stimulerer til handling slik dei fire vennene til den lamme hadde.

"Regn med Gud" - erfaringar frå Oase

Me som hadde telt med oss til Skien i sommar, synest Oaseleiinga kunne ha valt eit anna motto for årets Oase-stemne. Det vart nemlig litt mykje regn på campingplassen. Elles hadde me eit flott stemne, dei rundt femti osingane som tok turen over fjellet i byrjinga av juli.

I samband med stemnet, har massemedia fokusert særskilt på profetiane til Bob Hartley og Bob Frazer, to av hovudtalarane. Generelt vil eg seia at ein del av medieoppslaga har tatt profetiane ut av sin samanheng, og at det då lett kan sjå merkeleg ut for dei som ikkje var der. Elles var Oase mykje meir enn dette. Ungdommane gav uttrykk for at dei opplevde Ten-Oase svært positivt. Dei hadde eit godt fellesskap gjennom heile veka, og fekk god og utfordrande forkynning. Hovudtemaet i år var som sagt ’Regn med Gud’. Me vart oppfordra til å rekna med Gud på alle område i livet.

Personleg fekk eg godt utbytte av undervisninga til nokre av hovudtalarane på stemnet, til dømes Martin Cave frå IMI-kirken i Stavanger og Paul Anderson, leiar i ’Lutheran Renewal’ i USA.

Slik eg oppfatta hovudbodskapen til Bob Hartley, gjekk den ut på at Gud ønskjer å gi oss del i det han kallar Fire område av Fridom:
1) Fridom til å stå saman med Gud på alle område i livet
2) Fridom til hjarteleg bøn
3) Fridom til å høyra kva Gud seier til oss
4) Fridom til å feira

Når det gjeld det profetiske spesielt, prøvde eg å få med meg det meste av det som skjedde, så eg kunne observera og kanskje læra noko nytt. I utgangspunktet er eg open for at det skal vera rom for ei profetisk teneste i kyrkja, men det må vurderast på ein nøktern måte og prøvast på Guds ord. Det profetiske var i fokus i samband med eit par hovudmøte, men elles skjedde det meste i eigne seminar.

Det som var mest spesielt, var at Bob Hartley profeterte direkte over einskildpersonar. Han hadde på førehand fått tilsendt lister med namn på personar – fortrinnsvis innan leiarskapet i Oase, slik eg forstod det – og hadde så vore i bønn og lytta til Gud om han hadde noko å seia til nokre av desse. I seminara tok han då fram nokre av desse og fortalde kva han meinte Gud hadde sagt til han. På meg verka det som om det han sa var oppmuntrande til dei det angjekk, og at det ’trefte spikeren på hovudet’.

Når det gjeld dei konkrete profetiane som har vore i massemedia sitt søkelys, (om 1 million nordmenn frelst, ny grunnlov osb.) så har dei komme på eit anna tidspunkt, og eg var ikkje klar over dei før seinare. Det ser avgjort noko merkeleg ut, og ein kan jo lura på om det er meir ønsketenking enn Guds tale. Det er nok slike ting som er med på å svekka mi eiga tiltru til Hartley og Frazer.

Alt godt kan misbrukast, og det kan heilt sikkert det profetiske også. Eg trur det er stor grunn til å vera nøkterne i møte med det profetiske, ikkje minst i ungdoms-samanhengar. Eg vil likevel ikkje avvisa dette, men følgja med på kva slags frukter det får. Er det med på å gi oppmuntring og hjelp til den einskilde, slik at kyrkja blir oppbygd, kan det ha noko for seg, dersom det går hand i hand med solid bibelsk undervisning.

VL: 'Satanister' arrestert i Iran

Vårt Land melder i denne artikkelen at iranske soldatar har arrestert rundt hundre konsertgjengarar som er mistenkte for satanisme.

Det same skjedde i Egypt på nittitalet då me budde der. Ungdom med sans for vestleg rockemusikk vart arresterte av politiet og anklaga for satan-tilbeding. Det vart seinare kommentert i ein av dei populære TV-seriane som gjekk under fastemånaden Ramadan, og som eg skreiv ein analyse av i 2000.

Det var mange som ville ha blitt arrestert her til lands dersom politiet skulle ha reagert på same måten som i Midtausten, så full av satanisk symbolisme som mykje av rockemusikken er. Det som me bør spørja oss er: Kor mykje av dette er berre eit harmlaust 'image'? Mange vil nok seia at det er musikken som er det viktigaste, og at tekstane er sekundære. Kanskje det. Men tekst påverkar. Kva retning påverkar det oss i?

Eit band som Dimmu Borgir, t.d., har tekstar som er tydeleg antikristne og som hyllar Satan. Men bandet seier sjølv at dei ikkje tilber Satan. I eit intervju med puls.no i april 2002 seier eit av medlemene i bandet: "Vi er jo ikke bare antikristne, det er jo ikke den kristne mannen i gata vi er ute etter å ta, for han utgjør jo ingen trussel, men det er religionen i seg selv, ikke bare kristendom, men islam og alle andre religioner som forpester menneskehjernen i mine øyne, det er jo massehypnose man skal bekjempe og ikke den snille mannen i gata som jeg sa."

Min konklusjon er: Lytt gjerne til god musikk, men ikkje lukk øyrene for tekstane og kva artistane vil formidla, og tenk over kven du vil identifisera deg med.

A step in the right direction for the church

The political parties in the Norwegian parliament, the "Storting", have agreed to give the church more independence. This is a step in the right direction, but there is still a long way to go. According to the agreement, the church will still be a state church, but the state will no longer appoint bishops and deans.

Not yet, by the way. We have to wait until 2012. But then of course this isn't a long time, when you remember that we have had some sort of a state church in Norway since AD 1024, when the church was officially established at Moster, a couple of hours' drive south of Bergen.

There's a condition to the agreement too: The church must be "more democratic". What does this mean? It means that more of the church members must be involved in the election processes. Today only 3-4 percent of the members actually vote in the church elections. In other words: The politicians want those who are not active in church to elect its leaders. Today, 82,9 % of the people are members of the church through their baptism, but how many of these people are believers? It is obvious that the majority of the politicians include this condition because they want the church to continue to develop in a more liberal direction. They want to make sure that the active church goers will be unable to elect leaders who still belive in the Bible and dare to teach what it says.

Anyway, I'm glad the politicians finally have agreed on a change. It is far from the best solution, but still a step in the right direction.

Minority? Absolutely not!

I must admit that after the vote in the Church of Norway General Synod (Kirkemøtet) last week, I felt rather discouraged. I now belong to the minority in my church who believe that what the Bible says about homosexuality is valid for us today as well. I have lost much of my motivation for continuing to be a minister in the Church of Norway, and I have once again reviewed all the arguments for and against staying in this church.

Gradually I have felt my strength returning. God has not given us a spirit of timidity, but a spirit of power, of love and of self-discipline. Amen!
And when I serve in Bergen International Church, I realise that I am absolutely not in a minority. For the liberal part of the Church of Norway is merely a tiny part of the worldwide Church of Jesus Christ. It is also the least vibrant part of the worldwide church. It is a part of the church that will wither away. It is only by staying in touch with the part of the body of Christ that is really alive that we will survive as a church. It is particularly in Africa, Asia and South America we find the vibrant part of the church today. We need you, brothers and sisters, to breathe life into this ailing old Norwegian church!

When shepherds disagree

The Church
of Norway has eleven shepherds - bishops - 
who disagree among themselves about the issue of homosexuality.  
Six of them  want to allow persons who practice homosexuality to be priests in the church.  
Last Friday a majority of Norway's state church voted to let each bishop and diocese decide their own practice in this matter.  The shepherds disagree.  What do the sheep do?

We are grateful that we still have some bishops who teach according to the Bible in this matter,
but disappointed that they don't go even further and admit that the church is not one anymore. There is a deep divide going right through our church.  Our unity is only outward.  

When the shepherds point in different directions,
the sheep must listen to the chief shepherd, the one who "enters by the gate". 
"The watchman opens the gate for him, and the sheep listen to his voice.  
He calls his own sheep by name and leads them out.  
When he has brought out all his own, 
he goes on ahead of them, 
and his sheep follow him because they know his voice."

Has the time soon come for the sheep to go out?