"Heilag grunn" på konfirmantleir

«Heilag grunn» var eit gjennomgangstema for konfirmantleiren på Kjeldsund i september i år. 48 konfirmantar frå Godøya, Giske og Vigra var i lag på denne flotte leirstaden til Det Norske Misjonsselskap (NMS) frå fredag ettermiddag til søndag formiddag.  Så mykje fisk blei det ikkje, men veret var nokså bra innimellom, så me fekk bruka kanoane og robåtane både fredag og laurdag.  Maten var topp, konfirmantane kjempegreie, og med god hjelp frå foreldre blei konfirmantleiren ei god oppleving.  Konfirmantane tok sjølve ansvar for det meste av leik og moro.  Fredag kveld var det dei frå Godøya og Giske som hadde ansvaret, og laurdagskvelden styrte Vigra-gjengen showet.

Undervisninga tok utgangspunkt i Moses sitt møte med Gud ved den brennande tornebusken.   Korleis møter me Gud i dag?  Kva gjer me i møte med Den Heilage, og korleis talar han til oss no? Laurdag kveld laga konfirmantane ei flott gudsteneste med ulike grupper: pynting, drama, tekstlesing og bønevandring.   Ein song som gjekk igjen mange gonger i helga var «Burning tree/Holy ground» med det amerikanske «Desperation Band».

Vigra sigra!

På tide eg legg ut bildet av konfirmantlaget frå Vigra som fekk eit napp i vandrepokalen i Nattcupen i Ålesund siste helga i november.  Stor stas!  Også dei andre laga frå øyane i Giske kommune gjorde ein bra innsats. 

For min eigen del var dette ei ny oppleving.  Første gong på nattcup, faktisk.  Forvirringa var bortimot total i byrjinga, men det klarna etter kvart som eg fekk oversikt over banar og kamp-oppsett. Neste år skal me vera betre organiserte, så spørst det om pokalen får stå i Vigra kyrkje endå eit år, eller om me må levera trofèet frå oss.

Nær Kristus, nær kvarandre, nær kvardagen

Soknerådet i Os kyrkjelyd har vedtatt ein ny visjon for arbeidet. Dette vart då disposisjonen for preika eg hadde på konfirmasjonsgudstenesta i Os kyrkje sist søndag. Og her er preika:

"Kva har dette eigentleg med kristendom å gjera?"
Spørsmålet kom frå ein av konfirmantane då me var oppe på Ulven og skulle ha leirdueskyting. Og det var jo eit godt spørsmål, for det er ikkje utan vidare lett å sjå ein samanheng mellom kristendomsundervisning og det å skyta med hagle!

Det første, heilt umiddelbare svaret eg gav, var at eitt av dei greske orda for “synd”, som me finn i Bibelen, det betyr eigentleg “å bomma på målet”. Og viss det er “synd” å bomma på målet, då kan det vera lurt å læra seg å treffa blinken.

Men det finst eit lengre svar, og det har samanheng med Os kyrkjelyd sin visjon om å vera “Nær Kristus, nær kvarandre og nær kvardagen”. For det er ein samanheng mellom skytinga og dei andre aktivitetane og kristendomsundervisninga.

Nær Kristus
For oss som driv med konfirmantundervisning, så er det eit sjølvsagt mål at konfirmantane skal læra om Gud. Og dette er slik det alltid har vore. Med utgangspunkt i Bibelen, som er den viktigaste læreboka i konfirmanttida, skal dei læra ein del grunnleggande ting om kristen tru. Og då må dei først og fremst bli kjent med Jesus. Dei må komma nær Kristus.

I preiketeksten frå Johannesevangeliet i dag høyrde me om Jesus som er den gode gjetaren. Den gode gjetaren som kjenner sine. Derfor blir det viktig for oss at konfirmantane skal bli kjent med Jesus.
Den dagen dåke blei døypt, blei dåke tatt inn i flokken til Jesus. Navnet dåkas blei sagt, og dåke blei merka med Jesus sitt merke, nemlig korset. Han kjenner dåke. Du tilhøyrer Jesus.
Men i ein flokk er det ikkje alle som er like nær gjetaren. Noken har lett for å rota seg vekk. Og det er ville dyr der ute som vil ødelegga. Livet kan vera vanskeleg. Derfor vil me hjelpa dåke til å komma nær Kristus, gjetaren vår.
Som leiarar kan me gjera ein jobb for å leda konfirmantane nær til Jesus. Ta dåke med inn i den flokken som har Jesus som den gode gjetaren. Så er det Jesus som må visa seg for dåke, og dåke må sjølv festa blikket på Jesus og lytta til det han har å seia.
Det var det første punktet: Nær Kristus

Nær kvarandre
Det å vera nær kvarandre, det kan jo bety så mykje. Det er sikkert mange gutar og jenter som likar å vera nær kvarandre, ikkje minst no når det er vår i lufta og allting. Men det er no ikkje akkurat den nærheten eg tenkjer på no då, sjølv om den kan vera fin på sin måte.
Nei, det eg tenkjer på, er at me kan komma så nært innpå kvarandre at me kan bli litt kjent og få mulighet til nokre gode samtalar undervegs i konfirmasjonstida. Det er den viktigaste grunnen til at me har delt konfirmantane inn i små grupper. For det har gitt oss ledarar mulighet til å bli litt betre kjend med nokre av dykk. Slik har me fått ein anledning til å gå saman med konfirmantane, slik Jesus gjekk saman med disiplane sine.

Og så må eg jo seia at dåke som er konfirmantar, dåke har vore veldig kjekke. Det betyr enormt mykje for trivselen, for oss alle, at dåke har vore så engasjerte og opne og at dåke har gitt av dåke sjølv dette året.
Då må eg og få nytta høvet til å takka alle dei føresette som har stilt opp gjennom heile året, med transport og praktisk hjelp, med mat og servering.
Så vil eg og takka alle dei frivillige leiarane og ressurspersonane som har vore med gjennom året. Utan dei hadde det ikkje vore mogleg å ha eit så kjekt konfirmantår.

Den dagen dåke konfirmantar blei døypte – for dei fleste så skjedde det då dåke var små – den dagen blei dåke ein del av fellesskapet i kyrkjelyden. Her skal me få vera nær kvarandre, ikkje berre i kyrkjebenken, men på dei mange aktivitetane me har og. Håpet vårt er jo at dåke skal bli verande i kyrkjelyden, som ein del av fellesskapet, etter konfirmasjonen og. Eg trur mange av dåke føler dåke heime i kyrkja og på kyrkjetunet etter kvart. Det håpar eg kan fortsetja seinare og. For me vil gjerne ha kontakt med dåke.
Det var det andre punktet: Nær kvarandre.

Nær kvardagen
Etter leirdueskytinga på Ulven, på neste konfirmantsamling på kyrkjetunet, tok eg opp spørsmålet frå konfirmanten: “Kva har dette eigentleg med kristendom å gjera?
Då snakka me om dette med jakt og kom inn på tema som handla om forvaltaransvar, at Gud har gitt oss ansvar for å rå over alle dei ville dyra, og ha ansvar for jorda vår, og me snakka om kva som er ein rett måte å forvalta naturen på. Så kom me og inn på dette med å eta kjøt eller ikkje, og me snakka litt om kva som står i Bibelen om kva mat Gud har gitt oss.
Då fekk den aktiviteten me hadde, bli eit godt utgangspunkt for ein samtale om etikk, om kva som er rett og kva som er gale.
Kristendommen handlar jo om kvardagen vårt. På godt og på vondt. Gud bryr seg om oss når me har det vondt. Han vil gjerne tilgi når me har gjort han imot, og trøysta når andre har såra oss. Og så finst det så mange gode ting i livet som Gud vil me skal gle oss over.

Me har høyrt ein bibeltekst frå Filipparbrevet, som er veldig fin. (Fil 4,8-9)
“Til slutt, sysken: Alt som er sant, og alt som er ære verdt, alt som er rett, og alt som er reint, alt som er verdt å elska, og alt som er verdt å akta, ja, all god gjerning og alt som fortener ros, legg vinn på det! Det som de har lært, og det de har teke imot, det de har sett og det de har høyrt av meg, gjer alt dette – og fredens Gud skal vera med dykk. “
Poenget her er jo at kristendom ikkje berre handlar om det me gjer inne i kyrkja, men heile livet vårt har med Gud å gjera. Å vera kristen er ikkje å vera livsfjern. Tru handlar om kvardagen vår. Trua kan gi hjelp til å takla dei utfordringane me møter i kvardagen. Og trua får konsekvensar for korleis me lever kvardagen vår.

Nær Kristus, nær kvarandre, nær kvardagen. Frå no av er valget ditt, kva du vil gjera ut av det du har fått læra og oppleva gjennom konfirmantåret. Eg vil ønska dåke lykke til på vegen vidare, saman med Jesus.

Gamling på leir: KRIK Challenge

Eg følte meg skikkeleg gammal sist helg. Eg var på Voss på leir med 160 tenåringar og om lag halvparten så mange leiarar, ikkje så mange år eldre enn deltakarane. Challenge er KRIK Hordaland sitt årlege vinterarrangement, der ein overnattar og har samlingar på Voss ungdomskule og brukar dagane i alpintbakkane eller i idrettshallen. KFUK-KFUM sitt lokale, Vonheim, vart også brukt som base og matstasjon.


All ære til KRIK Hordaland for eit veldig godt arrangement. Dei er godt organiserte, har mange og ivrige leiarar og har eit tydeleg og godt budskap til tenåringane. Eg håpar at me kan reisa med ein gjeng neste år også. I år var det 19 deltarar frå Os, og dei aller fleste av dei var konfirmantar. I tillegg var me fire leiarar med Os-gjengen.

Eg synest ikkje det gjer noko å føla seg litt gammal i møte med kule ungdommar. Det er heilt greit. Eg likar dei gamle Åsnes-skia mine med kandaharbindingar, som eg kjøpte då eg gjekk på gymnaset, ein gong i forrige århundre. Den gongen var dei forresten kule, dei og. Glasfiber til og med. Kvart år blir eg frista til å kjøpa nye, men eg får meg liksom ikkje til å pensjonera dei. Nye ski vil sikkert få meg fortare fram i den preparerte løypa, men eg klarar meg jo godt – til mitt bruk. Det einaste måtte vera at det hadde vore godt med nye skisko – beksaumsko sa me før – for dei eg har er litt for kalde for meg. I tjuetre kuldegrader heldt eg på å frysa tærne av meg mens eg stod i ro i køen til Hangursbanen.


På sovesalen innsåg eg også at eg høyrer til ein utdøyande generasjon. Eg syntest eg hadde utstyrt meg godt og komfortabelt. Eg hadde slått til med luftmadrass denne gongen. Men då eg såg kva ungdommane kom med, forstod eg at eg var heilt ute. No skal det vera elektriske pumper. Og madrassene er ein halv meter tjukke. Og så kjem eg med mi, som er ein halv meter brei. Ungdommen no til dags, altså – pingler! Men no har eg lært. Neste år kjem eg vel med innebygd pumpe eg og. Me må jo vera ungdommelege…

Her er forresten ein film som dei laga på KRIK Challenge i fjor:

Himmel på jord

I dag hadde me tre julegudstenester i Os kyrkje. Det var Os ungdomsskule som var på besøk i kyrkja. Dei hadde øvd godt på førehand, både på songar, tekstar og bøner, og det var ei veldig fin oppleving for alle. Utruleg positive ungdomar!

Her er dagens preike:

Kvifor feirar dei kristne jul? Det enkle svaret er sjølvsagt at det var fordi Jesus vart fødd. Men før i tida pleidde ikkje folk å feira bursdag. Og dei første kristne feira heller ikkje jul. Den viktigaste feiringa dei kristne hadde, var påske, den dagen Jesus stod opp av grava. Og den var så viktig at dei feira det kvar søndag.

Julefeiringa kom seinare. På den tida visste ingen kva tid på året Jesus vart fødd, eller akkurat kva årstal det var. Dei kunne ikkje spørja Maria, for ho var død. Men at Jesus var fødd som eit menneske, det var så viktig for dei kristne, at dei bestemte seg for å feira det på den 25. desember, på den mørkaste tida av året. Fordi Jesus var som eit lys som kom frå himmelen for å skinna i mørket på jorda.

På kjøkenet heime har me ein cd-spelar. Og i år har me spelt ein juleCD der ein av songane heiter "Himmel på jord". Sjølv om eg først ikkje var overbegeistra over å sjå endå ei ny juleplate frå endå ein kjend artist heime hos oss, har det refrenget surra rundt i hovudet mitt dei siste dagane. Og så tenkjer eg at det er jo derfor dei kristne feirar jul. Fordi himmelen kom til jorda. Me feirar at Guds Son vart fødd som eit menneskebarn. Det betyr at Gud ikkje er langt borte. Han er nær oss. Me kan komma nær Gud når me kjem nær Jesus.

Dette er eit mysterium som ikkje er lett å forstå med fornuften.
Sånn var det kanskje for dei gjetarane som var ute på markene ved Betlehem og, den natta Jesus vart fødd. Dei fekk plutseleg besøk av ein engel som fortalde dei at ein frelsar var blitt fødd. Det er ikkje sikkert dei forstod så mykje av kva dette handla om eigentleg. Men dei gjekk inn i Betlehem til den staden der Maria og Josef budde, og fann barnet i krubba, slik engelen hadde sagt.
Me og kan gjera det same som gjetarane. Me kan bruka julefeiringa til å be Gud visa oss litt meir om dette mysteriet, at Gud vart menneske, og at me kan sjå Gud i det vesle barnet som vart født i Betlehem.

Og så er det sånn at julebudskapet, det har inspirert folk til å gjera gode ting. Eg trur verda er blitt forandra fordi Jesus vart fødd. Fordi himmelen har komme til jorda, har folk fått glede, og håp og fred, og det har gitt oss lyst til å gi det vidare til andre. Fordi Gud vart født som eit lite barn, for eksempel, så er det viktig for oss å ta vare på dei som er små og hjelpelause. Fordi Jesus kom til verda i fattige kår, er det viktig for oss å bry oss om dei fattige og hjelpa dei.
Himmel på jord. Det er det jula handlar om. Himmelen kom til jorda. Og eg tenker, at fordi Gud bryr seg så mykje om jorda og oss som bur her, fordi han bryr seg så mykje om oss at Jesus blei født som eit menneske, så har eg og lyst til å bry meg om den jorda eg bur på, og dei menneska som eg lever saman med, og spre litt himmel rundt meg.

Konfirmantane er i gang igjen!

Her er nokre av konfirmantane i årets KRIK eXplore-gruppe klare til kajakkurs i Hauglandsjøen. Til helga blir det overnattingstur med kajakk og oselvar. Me gler oss! Dette er jo noko av det som gjer det ekstra kjekt å vera prest.
Fleire bilde på "Konfebloggen".

Leirdueskyting

Dette må vel kallast eit frynsegode i prestejobben: Å få vera med konfirmantgruppa Explore på leirdueskyting! Fleire bilde og kommentarar på 'konfebloggen'.

Klimakrisa

Kva har filmen 2012, Noas ark, døypefonten og klimakrisa med kvarandre å gjera? Dei vart alle omtalte under gudstenesta i Os kyrkje sist søndag, som ein del av 'konfehelga'. Nedanfor er filmen me viste i gudstenesta:



Utdrag frå preika følgjer nedanfor:
I går spurte eg konfirmantane om dei hadde sett filmen 2012, eller hadde tenkt å sjå han.
Det var iallfall ein som hadde sett han, og han meinte det var ein dårleg film.
Det er endå ein av desse amerikanske katastrofefilmane, og han har Norgespremiere i desse dagar.
Dei som har laga denne filmen, har klart å skremma mange med å bygga opp eit massehysteri om ein katastrofe som skal skje i desember 2012. Ein katastrofe på linje med syndefloden som me kjenner frå Bibelen. Det som er heilt sikkert, er at filmskaparane tener mykje pengar, akkurat som dei gjorde då dei lagde filmar som ’Armageddon’, ’Independence Day’ og ’The Day After Tomorrow’.

Det som likevel ser ut til å bli meir og meir sikkert, er at verda står overfor ei klimakrise.
Ikkje så dramatisk som i katastrofefilmane, der alt skjer på ein dag, men på ein langsiktig måte som kanskje ikkje får store negative konsekvensar for oss, men som likevel påverkar folk i andre delar av verda.

Me har sett videoen om toppmøtet i København neste månad.
Klimaendringar trugar balansen i naturen.
Isen smeltar.
Havet stig, som følge av klima-endringane.
I andre delar av verda merkar dei konsekvensane av dette.
Dersom det er sant at vårt overforbruk er ei sterkt medvirkande årsak til endringane, kan me då trekka samanlikningar til syndefloden? På den måten at det er vår egoistiske livsstil som fører til at klimaet endrar seg?

Me kjenner den eldgamle forteljinga om Noah.
Han som bygde arken. Han og familien vart berga, saman med to av ulike slags dyr.
Mange har sett for seg korleis det må ha vore då Noah bygde arken, korleis folk må ha ledd av han og latterleggjort tiltaket hans, kanskje slik me har lett for å tenka no.
Me har det jo så bra. Kvifor skal me bekymra oss for framtida?

At det har vore store katastrofar i den gamle, førhistoriske verda, er det ingen tvil om. Bibelen er ikkje den einaste kjelda til slike hendingar.
Eitt døme: I Svartehavet ved Tyrkia har arkeologar funne landsbyar som ligg hundre meter under havflata, og dei meiner ein heil sivilisasjon vart overfløymd ved at havet steig og rann over frå Middelhavet ved Bosporosstredet ved Istanbul og inn i Svartehavet.

Me skal ikkje her og no spekulera i dette. Poenget mitt er å visa til den gamle forteljinga om Noah, han som bygde arken. For i den kristne trua er arken eit symbol på dåpen. 1. Pet 3,20 seier at i arken 'vart nokre få menneske, åtte i talet, frelste gjennom vatn, det som no frelser dykk i sitt motbilete, dåpen.'
Eg vart for nokre veker sidan gjort merksam på at døypefontar ofte er åttekanta, nettopp for å symbolisera arken. Poenget er at dåpen bergar oss inn i kyrkja, som er som arken.
I Egypt er taket på kyrkjene forma som botnen på eit skip.
Tanken: Kyrkja skal berga oss frå det vonde i verda og føra oss trygt fram til himmelen.
Derfor er det viktig for kvar av oss at me tenker over om me fortsatt er om bord i dette skipet, eller om du har hoppa ut. Kanskje føler du at du berre heng på rek etter ei snor, og at det er på tide å komma om bord skikkelig. Konfirmasjonstida er ein mulighet du har til å tenka skikkelig over kva forhold du har til Gud og til den kyrkja du blei døypt inn i ein gong.

Men, sjølv om me er glad for å vera berga, så betyr ikkje det at me skal gløyma resten av verda. Gud har lova at det ikkje skal komma ein ny flom, sånn som den på Noas tid. Og til teikn på det, står det i Bibelen, gav han oss regnbogen.

Men likevel er det folk i dag som blir truga av at vatnet stig.
Dei kjenner det på kroppen. Fasteaksjonen til Kirkens Nødhjelp går til å byggja flomsikre hus.

Filmen 2012 handlar om ein del rike og mektige menneske som først og fremst ville berga seg sjølv. Slik treng det ikkje vera. Det er ikkje me her i Norge som blir hardast ramma av klimakrisa. Tvert imot vil eit varmare klima ha positiv effekt på ein del ting. Men me treng ikkje berre tenka på oss sjølv.

Neste månad er det eit stort toppmøte i København. Møtet som mange har venta på lenge. Forventningane har vore høge – kanskje for høge. Likevel, mange håpar at dette møtet skal vera starten på ein prosess mot eit forpliktande samarbeid for å snu utviklinga.
Laurdag 12. desember reiser alle biskopane i kyrkja vår til København. Over 1000 menneske reiser i eit eige skip frå Oslo for å delta på konferansen. Det blir eit kjempeløft for å visa at mange ønsker å gjera noko.

Til slutt – det er mykje snakk om krise, og om klima-endringar og om å berga jorda. Me trur på ein Gud som har skapt alt dette, og eg trur at han ikkje vil stå stille og la oss ødeleggja alt saman. Eg er sikker på at han har ein plan for å berga skaparverket sitt – med eller utan oss menneske. Som me song i den første salmen i dag: ”Gud er Gud om alle land lå øde, Gud er Gud om alle mann var døde.” Gud er ikkje avhengig av oss, men me er avhengige av han, og me kan velja om me vil spela på lag med han eller ikkje. Han ønskjer å ha oss med på laget, for han er glad i oss. Han vil at alle menneske skal bli frelst, og eg trur han vil at me skal ha det godt på den jorda han har skapt, heilt til den dagen han skal gjera alle dei skapte ting nye.

Explore-gruppa på kajakktur

Forrige veke var Explore-konfirmantane på tur med kajakk. Først var det kurs i grunnleggande teknikk og øving i å velta og krabba opp i kajakken igjen. Akkurat det fekk eg bruk for!
Les meir på den nye 'konfebloggen'.

VL: 'Satanister' arrestert i Iran

Vårt Land melder i denne artikkelen at iranske soldatar har arrestert rundt hundre konsertgjengarar som er mistenkte for satanisme.

Det same skjedde i Egypt på nittitalet då me budde der. Ungdom med sans for vestleg rockemusikk vart arresterte av politiet og anklaga for satan-tilbeding. Det vart seinare kommentert i ein av dei populære TV-seriane som gjekk under fastemånaden Ramadan, og som eg skreiv ein analyse av i 2000.

Det var mange som ville ha blitt arrestert her til lands dersom politiet skulle ha reagert på same måten som i Midtausten, så full av satanisk symbolisme som mykje av rockemusikken er. Det som me bør spørja oss er: Kor mykje av dette er berre eit harmlaust 'image'? Mange vil nok seia at det er musikken som er det viktigaste, og at tekstane er sekundære. Kanskje det. Men tekst påverkar. Kva retning påverkar det oss i?

Eit band som Dimmu Borgir, t.d., har tekstar som er tydeleg antikristne og som hyllar Satan. Men bandet seier sjølv at dei ikkje tilber Satan. I eit intervju med puls.no i april 2002 seier eit av medlemene i bandet: "Vi er jo ikke bare antikristne, det er jo ikke den kristne mannen i gata vi er ute etter å ta, for han utgjør jo ingen trussel, men det er religionen i seg selv, ikke bare kristendom, men islam og alle andre religioner som forpester menneskehjernen i mine øyne, det er jo massehypnose man skal bekjempe og ikke den snille mannen i gata som jeg sa."

Min konklusjon er: Lytt gjerne til god musikk, men ikkje lukk øyrene for tekstane og kva artistane vil formidla, og tenk over kven du vil identifisera deg med.

Kva vel du?

”Det er ikkje evnene våre, Harry, som viser kven me eigentleg er, men det er dei vala me tar.” Orda kjem frå professor Humlesnurr i boka ’Harry Potter og mysteriekammeret’, ein gong Harry er forskrekka over sine eigne evner. I morgon skal eg preika i to fullsette kyrkjer i Os. Det er konfirmasjon for andre søndag på rad, og eg har valt å snakka om at livet handlar om å velja.

Eg var personleg svært spent på korleis møtet med konfirmantane skulle bli då eg byrja her i Os i januar. Ville eg få god kontakt med ungdommane? Ville eg få respekt? Det har vore ulike erfaringar. Til tider har det vore slitsomt. Enkelte gonger har eg følt meg både frustrert og sint. Og nei, eg vil slett ikkje gå i detaljar om kva som har forårsaka det. Likevel må eg seia at eg har hatt mest positive opplevingar. Eg er blitt glad i ungdommane, til og med i bråkebøttene.

Nedanfor følgjer talen eg skal halda til konfirmantane i morgon.

Livet handlar om å velja. Gud har valt deg og gitt deg livet, og du må velja kva du gjer med det.
Me kjenner vel alle Harry Potter. Mange av oss har enten lest bøkene eller sett nokre av filmane om denne engelske guten med dei heilt spesielle magiske evnene. Ein gong var Harry ganske forskrekka over nokre av evnene sine. Professor Humlesnurr seier då til han: ”Det er ikkje evnene våre, Harry, som viser kven me eigentleg er, men det er dei vala me tar.” Enten du føler at du har mange evner eller få evner: Du kan velja korleis du vil bruka evnene dine, og det er dei vala du tar som viser kven du er.

Livet handlar om å velja.
Fram til no har dei vaksne rundt deg gjort val for deg, men no må du ta fleire og fleire val sjølv.

I gamle dagar, den gong foreldrene dåkas var unge, var det ein president i Amerika som heitte Ronald Reagan. Ein gong når han var liten, gjekk han til skomakaren for å få seg nye sko.
Skomakaren spurte: ’Skal du ha runde eller firkanta tuppar på skoa dine?’
Men guten klarte ikkje å bestemma seg.
Litt seinare såg skomakaren vesle Ronny på gata, og han spurte endå ein gong: Skal du ha runde eller firkanta tuppar? Men han klarte ikkje å bestemma seg då heller.
’Vel, kom innom og hent skorne dine om eit par dagar, så skal dei vera ferdige’, sa skomakaren. Og då han kom for å henta dei, såg han at den eine skoen hadde rund tupp, og den andre hadde firkanta tupp.
’Dette vil læra deg at du ikkje skal la andre folk velja for deg’, sa skomakaren.
’Den dagen lærte eg’, sa Reagan seinare, ’at viss eg ikkje gjer mine eigne val, så vil andre folk velja for meg.’

Du har valt å bli konfirmert i kyrkja. Kanskje var det andre som gjorde det valet for deg.
Alle foreldre gjer jo val for ungane sine. Dei som er opptatt av sport, påverkar dei små håpefulle til å driva idrett. Me vil at borna skal læra å lesa, hjelper dei på skulen.
Mange tar og valet om å døypa borna sine. Me kan sjølvsagt seia at det berre er ein tradisjon, ja visst. Men det som skjer ved døypefonten, er faktisk at dei lover å gi borna ein kristen oppdragelse. Og konfirmasjonen har liksom alltid vore siste etappe på den kristne oppdragelsen.

Ein gong sette Jesus disiplane sine på eit val.
Jesus var jo først veldig populær. Så begynte populariteten hans å dala. Han sa ting som gjorde at mange syntes han var blitt for ekstrem. Folk slutta å henga med han.

66 Etter dette drog mange av disiplane hans seg unna og gjekk ikkje omkring med han lenger. 67 Då spurde Jesus dei tolv: «Vil de òg gå bort?» 68 Simon Peter svara: «Herre, kven skulle vi gå til? Du har det evige livs ord, 69 og vi trur og veit at du er Guds Heilage.» (Johs 6,66-69)

Jesus hadde mange disiplar, mange fleire enn dei tolv som me høyrer mest om. Og dei fleste av dei valde å gå bort frå Jesus. Då gav Jesus ei utfordring til dei tolv. Han gav dei eit val. Vil de og gå bort?
Men Peter svarte på vegne av dei alle: Herre, kven skulle vi gå til?

Eigentleg så var ikkje det noko sjølvsagt svar. Dei hadde mange dei kunne ha gått til. Faktisk så likna samfunnet den gong svært mykje på vårt samfunn i dag, på den måten at det var mange religionar å velja mellom. Det var mange livssyn å velja mellom den gong, akkurat som no. Dei kunne gå til andre jødiske rabbiar – viss dei hadde tatt imot dei då, for det var ikkje kven som helst som blei utvalt til å vera disippel av ein rabbi. Elles så var det fullt av sekter, filosofiar og politiske retningar som dei kunne ha engasjert seg i viss dei ville.
Men svaret dei gav var: Herre, kven skulle vi gå til? Du har det evige livs ord, og vi trur og veit at du er Guds heilage.

Landet vårt har i mange år vore inne i ein prosess bort frå kristendommen som felles verdigrunnlag. Me kan lika det eller mislika det, men slik er det berre. Samfunnet vårt er blitt sekularisert, og det er blitt fleirkulturelt. Det viser igjen både i lovgjevinga, i skulen og i andre offentlege institusjonar. Det betyr at våre eigne val blir viktigare. Foreldre kan ikkje overlata til skulen å gi borna ein kristen oppdragelse. Det er familien sjølv som må ta aktive val viss dei vil gi vidare det dei trur på. Og det er det enkelte mennesket som sjølv må gjera eit val om kva verdigrunnlag du skal bygga livet ditt på – viss ikkje du berre skal la deg flyta viljelaust med straumen og la massemedia, og det som til ei kvar tid er politisk korrekt, få bestemma over deg.

Konfirmasjon i dag handlar ikkje så mykje om ditt val, som at Gud har valt deg.
Dei tolv disiplane til Jesus, dei var det Jesus sjølv som hadde valt ut.

Du er og utvalt av Gud. For det første så har Gud skapt deg og gitt deg mange utruleg flotte eigenskapar og evner. For det andre så er du blitt døypt – dei fleste då dei var små. Den gongen hadde du ikkje noko du sjølv skulle ha sagt. Foreldra dine og fadrane dine bar deg til dåpen.
Og no har Gud valt å gi deg ein mulighet til å tru på han. Han synest nemlig at du er utruleg verdifull. Derfor vil han gjerne at du skal fortsetta å leva livet ditt saman med han.
Men han tvingar ingen. Han legg berre fram for deg ein mulighet, og så må du velja, når tida er moden for det, kva du vil gjera med den muligheten.
Ikkje alle er klare til å gjera eit val for resten av livet når dei er femten.
Sjølv hadde eg ikkje gjort noko personleg val om å vera kristen då eg var konfirmant. Det var først eit år seinare eg gjorde det. Eg har angra på ein del val opp gjennom livet, men akkurat det valet har eg aldri angra på. For eg trur og veit at Jesus er vegen som fører til livet.

Kven skulle vi gå til? Sa Peter. For han var svaret sjølvsagt. For deg er det kanskje ikkje så sjølvsagt. Du har mange mulighetar til kva du kan bruka livet ditt til. Mange retningar du kan gå i. Kvifor akkurat Jesus?
Det må du sjølv finna svaret på, for det er ditt liv. For min eigen del var det tre ting som var avgjerande: Det eine var tilhørighet – eg kjende meg heime i det kristne fellesskapet. Det andre var sannhet – eg satsa på at Bibelen kunne gi meg sannheten om Gud og sannheten om meg sjølv. Det tredje var meining med livet. Jesus gav meg ein heilt ny retning i livet. ”Eg er Vegen, Sanninga og Livet”, seier Jesus. ”Ingen kjem til Faderen utan gjennom meg.”

Men i dag handlar det om deg. Det handlar ikkje om Peter og dei andre disiplane. Det handlar ikkje om presten eller om Arne eller om andre konfirmantlærarar. Det handlar om deg og ditt liv. Alt du har fått – kva vil du gjera ut av det?

Vil du ha eit lett liv? Vil du ha det komfortabelt? Vil du bli rik? Jesus lover deg ingen av dei tinga. Men vil du ha ein som går saman med deg gjennom livet? Vil du ha spenning og utfordringar? Vil du ta opp kampen mot urettferdighet? Vil du leita etter sannheten om deg sjølv? Vil du finna vegen til evig liv? Det er ditt liv, og det er du som må velja.

Eitt val har du allereie gjort: Du har allereie valt å bli med på konfirmasjonstida. Eg håpar du har hatt utbytte av det, og at du har blitt møtt med både omsorg og med utfordringar. Så har du valt å komma hit til kyrkja for å bli konfirmert. Eg håpar du vil kjenna at Gud velsignar deg i dag.

Og så har du eit liv framfor deg der du må ta nye val kvar einaste dag. Og dei vala du gjer kvar dag, dei er med og avgjer kva retning livet ditt skal få. Det er ikkje evnene våre som viser kven me eigentleg er, men dei vala me tar.

Kjære konfirmantar. Eg ønsker dåke alle Guds velsigning, og lukke til vidare i livet.

Soul Survivor video

For dei som lurer på om dei skal reisa til Soul Survivor - eller senda poden sin avgårde, kan denne videoen gi litt informasjon:

Soul Survivor

Til sommaren blir det englandstur. Eg har høyrt mykje bra om den store ungdomsfestivalen Soul Survivor, og har veldig lyst til å få med meg ein gjeng ungdommar frå Os dit. Siste veka før skulen byrjar igjen reiser me til Somerset, sørvest i England for å oppleva mykje god musikk, sterk lovsong, tydeleg undervisning og mykje gøy. Ein gjeng frå Samnanger reiser dit samtidig med oss. Les meir om programmet og om prisen her. NB: Viss du har tenkt deg dit, må du hiva deg rundt med ein gong! Foreløpig påmeldingsfrist til kyrkjekontoret i Os er 24. mars.

Arnt Jakob: Gå i tru!

På fredag er det ungdomsgudsteneste igjen. 20. februar kl 20.00. Temaet som Arnt Jakob Holvik skal undervisa om, er 'Gå i tru'. Kva det vil seia, får du komma til kyrkja for å høyra.

Arnt Jakob har gått mykje i tru i det siste. Som dei fleste osingar etter kvart veit (iallfall dei som les Os og Fusaposten), har han og vennene flytta til Os for å driva ungdomsarbeid. Det har dei gjort utan sikker inntekt, og det må vel kallast å gå i tru.

Arnt Jakob og 'Os-teamet' er til stor inspirasjon for meg som prest i måten dei får kontakt med ungdommane på. Dei er frimodige, og dei viser ein ekte kjærleik til ungdommane. Det finst ikkje 'problemungdom' for Arnt Jakob, Johannes og Maria - berre ungdom som er elska av Jesus. Og sjølv boblar dei over av ein smittande kjærleik.

Ungdomsgudstenestene har me ein fredag i månaden. Sjølv syntest eg det var veldig kjekt sist, og eg gler meg til fredag. Det blir lovsong med band frå Kongshaug, undervisning, bøn og nattverd.

Ungdomane er forresten på leiting etter eit meir spenstig namn på desse gudstenestene. Gode forslag tar me imot med takk!

Impuls Bergen / Os er i gang

Eit hundretals ungdomar frå Os, Bergen og kommunane omkring er samla i Oshallen denne helga. Dei deltar på Impuls, ein kristen festival med solid kristen forkynning, god musikk og lovsong og mykje gøy. Me gamlingar let oss og riva med av stemninga, som var på topp heilt frå starten av.

Viktig veke for Os

Denne veka blir viktig for Os. Onsdag kveld byrjar dei felleskristne møtene med Håkon Fagervik, og me ber til Gud om at mange frå Os må bli kjent med Jesus desse dagane.

For ungdommane er det ei anna storhending: "Impuls" blir arrangert i Oshallen frå fredag til søndag. Impuls vart arrangert i Stavanger for halvanna veke sidan. (Bildet over er frå Stavanger for eit par år sidan.) 2500 ungdommar frå heile Vestlandet var samla der, og dei som var der fekk eit minne for livet. Arrangementet her i Os blir ikkje så stort, sidan det er første året, men det kan bli 'stort' likevel for dei som blir med.

Dei som vil vera med på Impuls, kan melda seg på til kyrkjekontoret, eller dei kan møta opp i Oshallen frå kl 18.00 fredag kveld. Det kostar kr 550 for heile helga. Ein kan IKKJE delta berre på enkeltarrangement. Unntaket er konserten laurdag kveld kl 22.00. Den kostar kr 50.

Her kan du sjå bilde frå Impuls i Stavanger:
http://www.impulsweb.no/Gallery.aspx?id=15#

Konfehelg i Os kyrkje

Sist laurdag og søndag var det konfehelg for KRIK- og speidarkonfirmantane i Os. Det var ein kjempeflott gjeng å vera saman med.

Laurdagen brukte me til å førebu gudstenesta søndag formiddag. Konfirmantane var med på alt som skjedde: Tekstlesing, drama, song og andre ting. Ei gruppe laga PowerPoint-presentasjon og førebudde bønestasjonar i gudstenesta. Ei anna gruppe brukte internett til å laga ein presentasjon om misjon. Speidarane var ute og laga kors til bønestasjonane og ein 'vinstokk' til å illustrera dagens tema. Me fekk også hjelp av frivillige musikarar og songarar til å laga eit eige kor. Og konfirmantforeldre hadde laga til kyrkjekaffi.

Neste konfehelg blir 21. og 22. mars - og då blir det for Join Us-konfirmantane.